Podkarpacki miód

Wydarzenia
Podkarpacki miód spadziowy wpisany został przez Komisję Europejską do Rejestru Chronionych Nazw Pochodzenia
W dniu 7 sierpnia 2010 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, zostało opublikowane rozporządzenie Komisji (UE) nr 710/2010 z dnia 6 sierpnia 2010 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę (Podkarpacki miód spadziowy (ChNP)). Jest pierwszym podkarpackim produktem włączonym do unijnego systemu.
 Specyfika podkarpackiego miodu spadziowego wynika z obszaru geograficznego, który jest naturalnym zagłębiem lasów iglastych i charakteryzuje się bardzo dużym udziałem jodły pospolitej (Abies alba). Jest to miód pochodzący ze spadzi zebranej przez pszczoły głównie z jodły pospolitej, może zawierać również spadź pochodzącą ze świerka i sosny zwyczajnej. Spadź pochodząca z jodły pospolitej jest jednak dominująca i jej udział w miodzie nie spada poniżej 70%. Miód przed skrystalizowaniem ma barwę ciemnobrązową z zielonkawymi refleksami aż do prawie czarnej, a po krystalizacji przyjmuje kolor nieco jaśniejszy. Miód odznacza się gęstą konsystencją i dużą lepkością. W smaku jest delikatnie słodki o typowo żywicznym zapachu, przypominającym igliwie.

Bartnictwo na Podkarpaciu ma bardzo stare tradycje i sięga odległych czasów. Dobre warunki naturalne sprawiły, że hodowla pszczół rozwijała się na tym obszarze bardzo dynamicznie. Pierwsze źródłowe wzmianki związane z bartnictwem pochodzą z XV wieku.

W 1464 roku w Dębowcu miasteczku położonym koło Jasła wśród różnych opłat składanych przez mieszkańców wyszczególniona była opłata miodowa. Kolejnym przykładem silnie rozwiniętego bartnictwa na Podkarpaciu są zaliczane do najstarszych w Polsce ordynacje bartne. Ordynacja z 1478 roku dla bartników Łańcuta, Kańczugi i Tyczyna i biecka ordynacja bartna z 1538 roku szczegółowo regulowały stosunki bartne, które wykształciły się na przestrzeni wieków. Produkcja miodu i wosku wykraczała daleko poza potrzeby rynku lokalnego i obok innych towarów wywożonych z tych terenów na północ przez Kraków zajmowała znaczące miejsce. Podkarpacki miód spadziowy został „odkryty” jako produkt eksportowy w połowie ubiegłego stulecia. W latach 50. ubiegłego wieku miodem ze spadzi iglastej, za który wtedy płacono 2-3 razy więcej niż za miody nektarowe, zainteresowane były kraje Europy Zachodniej. Przełomowym okresem był 1967 rok, kiedy to na Podkarpaciu skupiono ponad 1 000 ton spadzi leśnej z tego aż 924 tony przez Centralę Spółdzielni Ogrodniczej. Nastąpiło większe zainteresowanie najdawniejszym pszczelim „pastwiskiem” – lasem dostarczającym pszczołom słodkiej substancji zwanej spadzią. W 1969 roku przy Rolniczym Rejonowym Zakładzie Doświadczalnym w Boguchwale koło Rzeszowa powołano badawczą placówkę pszczelarską, której zadaniem było: prognozowanie występowania pożytków spadziowych, organizacja wędrówek pszczół do lasów, w których występuje spadź. Wybór lokalizacji był związany z ilością najwyższej jakości spadzi występującej w lasach tego obszaru. Bardziej szczegółowe materiały potwierdzające historię i tradycję pszczelarstwa na Podkarpaciu oraz materiały potwierdzające zbieranie tu miodu spadziowego dostępne w Muzeum Okręgowym w Krośnie. Pszczelarstwo podkarpackie charakteryzuje duża liczba pszczelarzy (około 3000) w znakomitej większości zbierających miód w sposób rzemieślniczy i zgodny tradycją. O popularności pszczelarstwa i dużym zaangażowaniu pszczelarzy w utrzymanie jakości miodu w tym regionie może świadczyć fakt, iż w skład wojewódzkiego związku pszczelarzy w Rzeszowie, który w 2006 roku obchodzi 40-lecie istnienia, wchodzą aż 54 koła pszczelarskie. Wysoki poziom umiejętności lokalnych pszczelarzy jest w szczególności związany z zachowaniem tradycyjnego sposobu prowadzenia gospodarki pasiecznej ściśle związanej z tym obszarem. Umiejętności te wiążą się zarówno z wyborem miejsca lokalizacji pasieki (w szczególności ze względu na zmienność w poziomie występowania spadzi i charakter ukształtowania terenu), sposobem pozyskiwania tego wyjątkowego miodu, odwirowywania miodu (na zimno), jak i z zasadami przechowywania oraz rozlewania miodu. Obszar, na którym pozyskiwany jest podkarpacki miód spadziowy obejmuje 17 nadleśnictw i dwa parki narodowe. Gleby na tym obszarze poza nielicznymi wyjątkami, należą raczej do gleb ubogich i można je zaliczyć do IV i V klasy. Są to głownie gleby brunatne najczęściej wyługowane i gleby bielicowe zarówno pyłowe, jak i gliniaste. W małych ilościach w części południowej opisywanego obszaru występują gleby bagienne i mady. Gleby te oraz położenie terenu (Pogórze Karpackie położone jest na wysokości od 350 do 600 m n.p.m., a na obszarze Beskid Niski i Bieszczady znajdują się wzniesienia do 850 m n.p.m.) powodują, że warunki siedliskowe są bardzo korzystne dla rozwoju drzew iglastych, a w szczególności jodły pospolitej (Abies alba). Należy również zaznaczyć, iż na opisywanym obszarze, oprócz dwóch parków narodowych, znajduje się aż 15 rezerwatów przyrody, w których jednym z głównych celów ochrony są drzewostany jodłowe – Jedlina, Rebece, Wilcze, Minokąt, Nad Trzciańcem, Mójka, Góra Chełm, Jażwiana Góra, Turnica, Krępak, Na Opalonym, Dybek, Chwaniów, Polanki oraz Hulskie. W nadleśnictwie Stuposiany znajduje się również najgrubsza jodła w polskich lasach, której obwód wynosi 505 cm. Podkarpacki miód spadziowy to produkt wyjątkowy i ściśle związany z obszarem, z którego pochodzi. Pozyskiwany jest on z naturalnego zagłębia lasów iglastych charakteryzujących się bardzo dużym udziałem jodły pospolitej. Uzyskiwanie miodu, z odmiany jodły występującej na tym terenie, odbywa się w sposób nieprzerwany od bardzo długiego czasu.
Produkty zarejestrowane czyli wpisane przez Komisję Europejską do Rejestru Chronionych Nazw Pochodzenia i Chronionych Oznaczeń Geograficznych lub do Rejestru Gwarantowanych Tradycyjnych Specjalności:

  1. Bryndza podhalańska
  2. Oscypek
  3. Miód wrzosowy z Borów Dolnośląskich
  4. Półtorak
  5. Dwójniak
  6. Trójniak
  7. Czwórniak
  8. Rogal świętomarciński
  9. Wielkopolski ser smażony
  10. Andruty kaliskie
  11. Olej rydzowy
  12. Pierekaczewnik
  13. Truskawka kaszubska
  14. Redykołka
  15. Wiśnia nadwiślańska
  16. Fasola korczyńska
  17. Miód kurpiowski
  18. Podkarpacki miód spadziowy

Przygotowała:
Ewa Grata
Oddział wielofunkcyjnego rozwoju wsi i żywności wysokiej jakości
Departament Rolnictwa i Środowiska UMWP


Źródło: Podkarpacki miód


Podobne wiadomosci:

  • Miód z bluszczyka kurdybanka na liście produktów o chronionej nazwie pochodzenia?
  • Miód z bluszczyka kurdybanka na liście produktów o chronionej nazwie pochodzenia?
  • Rejestracja podkarpackiego miodu spadziowego jako Chronionej Nazwy Pochodzenia
  • Skomentuj:

    You must be logged in to post a comment.

    skanowanie Lublin drukowanie kopiarki warszawa tanie ksero lublin tanie ksero lublin szybki druk wysokonakładowy skanowanie dokumentacji lublin